.

.

.

لطفا هنر را خاموش نکنیم!

.

.

.

بزرگترین سوالم این روزها این است...

.

.

.

چرا؟

.

.

.

.

.

. 

... 

..... 

این روزا سبز و بیشتر دوست دارم!

. 

. 

. 

می دونی نفس کشیدن زیر آب یعنی چی؟ 

. 

. 

. 

.

 .  

.  

.  

  ? After such knowledge, what forgiveness  

  T.S.Eliot-                                                                        

                              . 

. 

                                                     Michelle Chapman       

 .

 .

کاش می شد برای یه بارم که شده برای خودمون زندگی کنیم 

شعار قشنگیه.. 

ولی وقتی خوب نگاه کنیم می بینیم که کلی از کارایی که انجام می دیم  

بدون اینکه بدونیم شاید، برای دیگرانه..  

. 

. 

. 

دیــــــــــــــــــــــگران!

. 

. 

فقط می گن که چرا نمی گی؟ 

ولی نمی دونن که سخته گفتن 

و اینکه وقتی می گی هیچ اتفاقی نمی افته 

جز اینکه حس می کنی یه تکه از فکرت و بودنت و دادی به کسی 

که واقعا براش اهمیتی نداره 

یا اگرم اهمیتی داره از دید خودشه 

و سوژه ای برای فایل بندی ذهنی و 

قضاوتش. 

برای من که این طوری بوده 

می دونم برای خیلیا این طوری نیست 

ولی کاش این فرضیه ها و طبقه بندیا و پیش داوریها رو نداشتیم 

شاید غیر ممکنه ولی نه برای یه مدت کوتاه..  

. 

. 

.

*Jean-Paul Sartre

. 

. 

. 

جایی که جهل نعمت است، 

عاقل بودن حماقت است. 

                                                 ـThomas Gray 

. 

.

. 

. 

جالبه... 

هر وقت چیزی یادم می آد، 

بقیه یادشون نمی آد... 

و وقتی چیزی یادم نمی آد 

همه یادشونه 

. 

. 

. 

که این آخری البته زیاد اتفاق می‌افته! 

. 

. 

. 

  ?!eitherway, I fail! But what if it's not just me and memory* 

+ 

یادش بخیر پارسال این موقع چه برفی باریده بود و می بارید و ...   

. 

. 

چرا دیگه برف نمی باره؟ 

      Tandi Venter                                          

  ?Where is the wisdom we have lost in knowledge

      ?Where is the knowledge we have lost in information

                   T.S.Eliot                                                                               

                                                                    . 

.  

. 

. 

. 

داشتم فکر می کردم به اینکه چطوری ما می دونیم که قراره یه روز نباشیم و با این حال جوری زندگی می کنیم که انگار همیشه هستیم.. 

فکر کنم دقیقا همینه که فکر می کنیم اون یه روزی حالا حالا ها نیست...  

می دونم که اگه باورمون بشه یا اینکه بخواهیم همش بهش فکر کنم اونوقت نمی تونیم زندگی کنیم و اینکه این فراموشی گاهی لازمه برای اینکه زندگیمونو «زندگی کنیم»..که همینم خودش یه تضاده..

خیلی عجیبه 

نه این بی تفاوتی 

منظورم همین نبودنه 

همه چیزا و کسانی که دوسشون داریم باشن و ما نباشیم... 

نباشیم؟  

حداقل تو این قالبی که الان هستیم! 

خیلیا تا به حال به این موضوع فکر کردن..راجع بهش صحبت کردن..فلسفه بافتن..کتاب نوشتن..از جنبه های مختلف ولی هیچ کس نتونسته این پارادوکس قوی زندگی و حل کنه..یا براش توضیحی پیدا کنه..  

. 

. 

. 

پس بهتره تا می تونیم زندگی کنیم!  

حالا که اینجاییم و اگه نه همه ولی خیلی از اونایی که دوسشون داریم هم اینجان.. 

فکر کنم اگر می تونستیم لحظه ها رو درک کنیم و براشون ارزش قایل باشیم می شد راه حلی پیدا کرد..